น้าหลาน

posted on 08 Oct 2012 17:39 by aalilee
เริ่มเขียน 8 ตุลาคม เวลา 17.37 น.
 
 
เคยมีความรู้สึกว่าเราอยากย้อนเวลาใช่ไหม
โดยเฉพาะวันที่คนรักเรากำลังจะจากไป หรือจากไปแล้ว
เราอยากกลับไป และตักตวงวันเวลาเหล่านั้นให้นานเท่านาน
 
...
 
ย้อนกลับไปเมื่อเกือบสามปีก่อน
ก่อนวันเปิดภาคเรียนปีหนึ่งเทอมต้น ผมต้องย้ายเข้าประจำหอพักเอเชี่ยนเกมส์ มธ รังสิต
ก่อนจะย้ายข้าวย้ายของเข้าไป แม่บอกให้ไปลาคุณยาย ก่อน
 
บ้านของเรากับบ้านคุณยายติดกัน แทบจะเป็นบ้านหลังเดียวกัน
คุณยายมีลูกหกคน ลูกห้าคนจากหกคนแต่งงานแยกย้ายบ้านกันไป 
แต่ว่าก็อยู่ในละแวกบ้านคุณยาย พวกเราเป็นเหมือนครอบครัวใหญ่ในบริเวณนี้
 
แต่มีลูกชายคุณยายหนึ่งคนที่ไม่ได้แต่งงานมีครอบครัวใหม่
แกเป็นดาวน์ซินโดรม น้าอู๊ด น้องของแม่นั่นเอง
วันนั้นวันที่ผมจะไปลาคุณยาย หลังจากกอดและหอมแก้มคุณยายอย่างชื่นใจแล้ว
ลุกขึ้นยืนและหันกลับมา น้าอู๊ดก็ยืนอยู่ แกสวมเข้ากอดอย่างอบอุ่น ก่อนที่วันนั้นแกตัดสินใจนั่งรถไปส่งถึงคลองหลวง แม้จะไกลแค่ไหนก็จะไป เพราะแกอยากไปส่งหลานแท้ ๆ ของแก ด้วยตัวเอง 
 
...
 
ผมไม่ได้อยู่ที่รังสิตแล้ว 
ผมอยู่ที่นั่นได้แค่ปีเศษ ๆ 
 
ผมกลับมาอยู่บ้าน แต่เปลี่ยนมหาลัย
วิถีชีวิตของผมเปลี่ยนสภาพไปตามแต่ละวัน วันไหนมีเรียนกี่โมง วันไหนต้องทำอะไรบ้างอย่างไร เป็นไปตามที่คนอื่นกำหนด
 
น้าอู๊ด ยังคงร่าเริงเสมอ ๆ ไม่มีเปลี่ยนแปลง
ไลฟ์สไตล์ของแกในแต่ละวันเปลี่ยนแปลงไปตามที่เขาเองกำหนด
หนึ่งในภารกิจที่น้าอู๊ดต้องทำเสมอ ๆ คือ การตื่นเช้ามา หยิบไม้เท้าอันโปรด และเดินออกไปเฝ้างาน
เฝ้างานในที่นี้คือ หากในละแวกบ้านมีไซด์ก่อสร้างของญาติที่ไหน แกก็จะไปนั่งเฝ้า
แกชวนคนงานคุยโน่น คุยนี้เสมอ แซวคนนู้น คนนี้ เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะไม่ขาดสาย
พอถึงเวลากินข้าวกลางวัน หากไม่กินข้าวจากร้านหน้าปากซอยบ้าน แกจะกลับมากินข้าวที่บ้าน
กินข้าวเสร็จอัดบุหรี่ให้ควันลอยไปในอากาศ ซักมวนสองมวน ถึงเวลาเข้านอนเวลากลางวัน
หลังจากนอนกลางวันแกจะมานั่งที่เก้าอี้ไม้ตัวใหญ่หน้าบ้าน ตามองไปเรื่อย หน้าตาบูด ๆ เบี้ยว ๆ ตามประสาคนเพิ่งตื่น 
เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ หลังอาบน้ำเย็นชื่นใจ แกจะมานั่งเฝ้าประตูหลังบ้าน รอเวลากินข้าว
หากวันไหนอารมณ์ดี แกจะตะโกนเรียกขอข้าวหนึ่งจานจากที่บ้าน หรือเดินมา "ขอข้าวหน่อยค้าบ" หลังจากได้ข้าวจานนึงแล้ว แกจะยิ้มแฉ่ง และไม่ลืมพูด "แตงกิ๊ว" ทุก ๆ ครั้งไป
 
นั่นคือวิถีชิวิตง่าย ๆ เรื่อย ๆ ของน้าอู๊ด
 
...
 
วันนี้น้าอู๊ดอายุประมาณ 54 ปีแล้ว ถ้าเทียบจากคนเป็นดาวน์ซินโดรมคนอื่น ๆ คงบอกได้ว่าอายุเยอะมาก ๆ 
น้าอู๊ดร่างกาย สุขภาพไม่ดีมาตลอดช่วงหลัง ๆ 
จนในที่สุดก็ต้องเข้าโรงพยาบาล และใกล้จบชีวิต
ทางโรงพยาบาลบอกให้ทำใจ และนับถอยหลัง
หลังจากเข้าไปดูใจ อาการของน้าอู๊ดไม่ดีเลย
 
หกโมงเย็นวันที่ 8 ตุลาคมนี้ คือ เวลาสุดท้ายของเขา
 
เราจะจดจำน้าอู๊ดตลอดไป 
 
...
 
ก่อนจะใช้ชีวิตตัวเองอย่างคุ้มค่า
เคยถามตัวเองบ้างหรือยัง ว่าเรามีชีวิตเพื่อคนอื่นบ้างหรือเปล่า
เราเคยใส่ใจคนรอบข้างบ้างไหมเ ราทุกคนในโลกไม่มีโอกาสย้อนเวลา
 ไม่ต้องรอให้ถึงโอกาสสุดท้าย เราก็ใช้ชีวิตร่วมกับคนที่เรารักอย่างคุ้มค่ามากที่สุดได้
 
 
...
 
ขอให้น้าอู๊ดใช้เวลาที่อยู่บนสรวงสวรรค์อย่างมีความสุขที่สุด นอนหลับพักผ่อนให้สบาย
ถ้ามีโอกาสเราคงได้พบกันใหม่
 
 
ด้วยรักและเคารพ
หลานชาย
 
 
เขียบจบ หกโมง หกนาที ....

Comment

Comment:

Tweet

หายไปนานเลยนะคะ
ดีใจจังที่กลับมาเขียน ลวดลายเหมือนเดิมเลย

#1 By tor :) (103.7.57.18|115.67.66.63) on 2012-10-09 13:45