ต้นไม้/พายุ

posted on 26 Apr 2011 16:45 by aalilee
ต้นไม้ต้นนั้นผมไม่ใช่คนปลูก
มีคนปลูกมันทิ้งไว้ เพียงเพราะเขาอาจไม่มีเวลา
 
ผมพบมันเข้า
ต้นไม้ต้นนี้แห้งเหี่ยว ลำต้นเล็กน้อย พร้อมจะตายในวันรุ่งขึ้น
"ฉันจะดูแลแกเอง" ผมบอกกับมัน และฟังเสียงตอบ ขอบคุณของมันในใจ
ผมคิด และสมมติให้มันถามกลับ "ทำไมเจ้าถึงจะดูแลข้านะ"
ผมได้แต่คิด เพราะมันไม่มีคำตอบ หรือมันอาจมีหลายคำตอบจนไม่อยากเอ่ย
 
ต้นไม้ โตขึ้น
วันคืนผ่านไป ผมเพียงได้แต่รดน้ำ บ้างใส่ปุ๋ย
ผมจะยืนคุยกับมัน นาน ๆ ครั้งนั่งมองมันเฉย ๆ และบางครั้งร้องไห้ไปกับมัน ให้มันคอยปลอบใจ
แต่นั่นเป็นเพียงแค่คราแรก ๆ ที่เจอ
ผ่านไป ผ่านไป ผมได้แต่รดน้ำ แล้วปล่อยมันทิ้งไว้ ให้มันโตเอง ไม่ใส่ปุ๋ย ไม่ทำอะไรอย่างอื่น บางวันลืมมันด้วยซ้ำ
 
ต้นไม้เติบใหญ่
จนผมคิดเข้าข้างตัวเอง
มันคงไม่ต้องการ 'การเอาใจใส่' ดูแลจากผมมากนักหรอก
เพราะมันโตแล้ว อาหารที่ได้จากน้ำ บางทีก็ไม่จำเป็นนัก เพราะมันสามารถสังเคราะห์แสงบนที่สูงนั้น ได้แล้ว
ผมจึงละเลย ไม่เอาใจใส่มัน
 
วันเวลาผ่านไปอีก
ต้นไม้ใหญ่โตขึ้น คนก็เติบโตขึ้น
เราไม่มีเวลามาใส่ใจกัน
ผมเป็นคน มันเป็นต้นไม้
เป็นบางครั้งคราวเท่านั้น ที่ผมมองต้นไม้ต้นนั้น เป็นการมองผ่าน ๆ เสียด้วยซ้ำ หรือบางครั้งมองมันด้วยหางตาเวลาเดินผ่านหน้าต่าง
 
เพียงเพราะเราคิดว่า เราเป็นคน เรามีชีวิตแบบ คน คน มีชีวิตแบบ มนุษย์ มนุษย์ 
และมันเป็นเพียง ต้นไม้ ใช้ชีวิตแบบ ต้นไม้ ต้นไม้ มีชีวิตแบบ ธรรมชาติ ธรรมชาติ
 
 
 
จน ณ วันหนึ่ง
พายุพัดลมแรง กรรโชกแรง พร้อมเม็ดฝนหนาเม็ด ทำให้ใจผมใจเต้นแรง
ผมไม่ได้นึกถึงอะไรทั้งสิ้น ผมนึกเพียงว่า ผมจะมีชีวิตรอดไปได้ไหม
 
ลมพายุพัดผ่านไป ผมมีชีวิตรอด ปลอดภัยดี
พายุไม่อาจทำร้ายจิตใจและร่างกายของผมได้
และผมเดินขึ้นบนห้องนอน
ก่อนถึงห้องนอนของผม มีหน้าต่างอยู่หนึ่งบาน
หางตาผม ไม่เห็นอะไรหลังหน้าต่างบานนั้น เหมือนที่ผ่าน ๆ มา
มันช่างแปลกตา
ใช่ ต้นไม้ต้นนั้นล้มลง
ผมหันหลัง และไม่เชื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น
ทบทวนให้มั่นใจอีกครั้งว่ามันล้มลงจริง ๆ ใช่ไหม
ใช่ ต้นไม้ต้นนั้นล้มลง
 
ผมรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก
ไม่ได้ใจหายเพราะว่า ณ บริเวณนั้นจะไม่มีร่มเงาของต้นไม้ต้นนี้
แต่แค่รู้สึกว่า ที่ผ่านมา ผมได้ให้เวลากับมันน้อยซะเหลือเกิน 
คงจะจริง ที่เขาว่ากันไว้
ว่าเรามักจะเห็นคุณค่าของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เมื่อสิ่งนั้น มันหายไปจากเรา หรือตายจากเราไปแล้ว
ใช่แล้ว ผมเพิ่งจะเห็น
ผมเพิ่งจะเห็น
 
ผมเดินต่อไปที่ห้องนอนอย่างช้า ๆ
ไม่ได้โทษใคร ที่ทำให้ต้นไม้นั้นล้มลง และไม่ได้โทษตัวเองที่ไม่ดูแลต้นไม้
เพราะมันเป็นวิถีของธรรมชาติ
แต่มันทำให้ผมเสียน้ำตา เพราะผมเองเคยลืมมันไป
และถึงตอนนี้ มันก็ 'สาย' ไปเสียแล้ว.

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วเศร้าจัง :'(

#2 By maimai (65.49.68.160) on 2011-05-20 12:34

ก็คือมันตายไปแล้วอย่างงั้นเหรอ??

#1 By ไอกัลป์ on 2011-04-26 17:23