แอปเปิ้ลกับเด็กน้อย

posted on 05 Mar 2011 20:56 by aalilee
นานมาแล้ว...
มีต้นแอปเปิ้ลต้นเล็กอยู่หนึ่งต้น และ เด็กน้อยหนึ่งคน
ทุก ๆ วัน เด็กน้อยจะมาวิ่งเล่นรอบ ๆ ต้นแอปเปิ้ลต้นนี้
เขามักจะเล่น จะคุยกับมันเสมอ ๆ เสมือนเพื่อนซี้
"เจ้าจะมาวิ่งเล่นกับฉันทุก ๆ วันอย่างนี้ใช่ไหม"  ต้นไม้ถาม
"แน่นอน เพราะเจ้าทำให้เราคลายเหงาได้เสมอ และคอยอยู่เป็นเพื่อนเล่นเรา" เด็กน้อยตอบ

เวลาผ่านไป ผ่านไป
เด็กน้อยโตขึ้นพร้อม ๆ กับต้นแอปเปิ้ลที่โตขึ้นทุก ๆ วัน
ระหว่างเวลาที่เด็กน้อยคนเดิมเติบใหญ่ เขายังคงรักษาคำพูดที่จะวิ่งรอบต้นแอปเปิ้ลทุกวัน
จนเมื่อเขาเป็นหนุ่มวัยรุ่น
เขาเริ่มห่างออกจากต้นแอปเปิ้ลมากขึ้น ไม่ได้มาเล่นกับต้นแอปเปิ้ลทุกวันเหมือนเมื่อตอนเด็ก ๆ
จนถึงวันหนึ่งที่เขามาหาต้นแอปเปิ้ล ในรอบหลาย ๆ วัน
"ทำไมเดี๋ยวนี้เจ้าไม่ค่อยมาเล่นกับฉันเหมือนเมื่อตอนเด็ก ๆ ล่ะ" ต้นแอบเปิ้ลใหญ่ ที่เติบโตจนมีผล
แอปเปิ้ล ถาม
"เราไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ เราโตแล้ว เราไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าเหมือนตอนเด็ก ๆ แล้ว มันไร้สาระ" เด็กหนุ่มวัยรุ่นตอบ
"งั้นไม่เป็นไร เจ้าเอาผลแอปเปิ้ลสุกของข้าไปให้หมดทั้งต้น เผื่อเจ้าจะได้ไม่หิว" แอปเปิ้ลยังคงใจดีกับเด็กหนุ่ม ที่เป็นเด็กน้อยในสายตาเขาเสมอ ๆ
เด็กหนุ่มรับผลแอปเปิ้ล ไม่พูดอะไร แล้วเดินจากไป

เวลาผ่านไป ผ่านไป
เด็กหนุ่มวัยรุ่นคนเดิม โตเป็นผู้ใหญ่
ด้วยความสับสนกับชีวิตในวัยผู้ใหญ่ เขาไม่มีที่พึ่ง เขาไม่มีที่ปรึกษา เขาจึงนึกถึงต้นแอปเปิ้ลที่โตมาพร้อม ๆ กับเขาในวัยเด็ก
เขากลับไปหาต้นแอปเปิ้ล
"เจ้าจะมาเอาผลแอปเปิ้ลของฉันไปเหรอ ข้าไม่มีแล้ว ข้าให้เจ้าไปหมดแล้ว" ต้นแอปเปิ้ลใหญ่ซักถาม
"ข้าไม่ได้จะมาเอาอะไรจากเจ้าหรอก" เขาตอบ
"ชีวิตเจ้าเป็นอย่างไรบ้างล่ะ" แอปเปิ้ลต้นใหญ่เอ่ยถาม
"เรากำลังจะมีครอบครัวแล้ว แต่เรายังไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ชายคาให้พักอาศัยเลย เราควรจะทำยังไง" เด็กหนุ่มที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เอ่ยถามปรึกษา
"งั้นเจ้าเอากิ่งไม้ของข้าไปซะ เอาไปสร้างบ้าน เอาไปทำที่พักพิงของเจ้า" ต้นแอปเปิ้ลสละกิ่งไม้ใหญ่ของเขา แม้มันจะเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ตาม
"ขอบคุณแอปเปิ้ล ข้าจะไปสร้างบ้าน และมีครอบครัวที่ดี" เขาตอบ

เวลาผ่านไป ผ่านไป
เด็กน้อยคนเดิม เด็กวัยรุ่นคนเดิม ผู้ใหญ่คนเดิม ในร่างเดียวกัน แต่ต่างไป ทั้งสภาพร่างกายและจิตใจ กลับมาหาต้นแอปเปิ้ลแก่
เขาเริ่มเป็นผู้ใหญ่วัยกลางคนแล้ว
"วันนี้เจ้ากลับมาหาเราด้วยเหตุผลอะไรกันล่ะ" ต้นไม้ต้นใหญ่เอ่ยถามก่อนเหมือนเดิม
"เราสิ้นหวังกับชีวิตเหลือเกิน เราตกงาน  เราท้อแท้ ครอบครัวทิ้งเราไป เราอยากล่องเรือหนีไปให้ไกล ๆ จะช่วยอะไรเราได้บ้าง" ผู้ใหญ่วัยกลางคนถามกลับ
"เจ้าดูที่ตัวข้าสิ ข้าก็เหลือแต่ลำต้นที่แหละ เจ้าเอาลำต้นข้าไป" ต้นแอปเปิ้ลตอบ
เด็กน้อยในสายตาของต้นแอปเปิ้ล ในร่างผู้ชายวัยกลางคน รับลำต้นของเขาไป แล้วนำไปประกอบเรือ
แล้วแล่นออกไป แล่นออกไป ไกลแสนไกล ไกลแสนไกล

เวลาผ่านไป ผ่านไป
ร่างชายกลางคน กลายเป็นหนุ่มชรา ที่พร้อมกลับมาใช้ชีวิตบนบกเหมือนเดิม กลับมาพร้อมแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิต
เขากลับมาเพื่อจะขอขอบคุณต้นแอปเปิ้ล ที่ช่วยเขาเสมอมา
แต่อนิจจา ต้นแอปเปิ้ลใหญ่ แอปเปิ้ลคู่ใจของเขา ไม่มีอะไรจะให้เขาแล้ว
เพราะมันได้สิ้นสุดชีวิตต้นไม้ของมันไปแล้ว...

___

เด็กน้อยคนนั้นเปรียบเสมือนกับเรา ต้นแอปเปิ้ลต้นนั้นเปรียบเสมือนพ่อกับแม่
ในวัยเด็ก เราเล่นกับพ่อกับแม่ อย่างสนุกสนาน ไม่คิดอะไร
ในวัยเด็กโต วัยรุ่น เราเริ่มห่างจากพ่อกับแม่มากขึ้น เราคิดมากเสมอ ๆ เวลาจะคุยจะเล่นกับพ่อกับแม่ เพียงเพราะเราคิดว่าเราโตแล้ว
ในวัยผู้ใหญ่ เราต้องออกไปใช้ชีวิตครอบครัว แต่ถึงแม้เราจะเกิดปัญหาในชีวิตครอบครัว พ่อกับแม่ก็พร้อมช่วยเราเสมอ ๆ
ในวัยชรา เราไม่มีพ่อกับแม่อยู่ พ่อกับแม่คุย เป็นเพื่อนเราแล้ว ..

เราจะใช้วันเวลาในทุก ๆ วันนี้ไปเพื่ออะไร หากเราไม่นึกถึงบุญคุณพ่อแม่ เราไม่รักพ่อแม่
เพราะถึงแม้เราจะเป็นคนอย่างไร เราจะโตแค่ไหน
พ่อกับแม่ก็พร้อมจะเป็นที่ปรึกษาให้เราเสมอ ๆ พ่อกับแม่ก็ยังมองว่าเราเป็นเด็กน้อยคนเดิมเสมอ ๆ

บุญคุณพ่อแม่ ยิ่งใหญ่เสมอ
___
 
 
 
*นิทานเรื่องนี้แต่งโดยใครไม่รู้ แต่เล่าโดยเด็กอนุบาล 3
**เด็กคนนี้เล่าจากความจำของเขา
***เขาเล่าบนเวทีให้ผู้คนฟังมากมาย
****มันทำให้ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

Comment

Comment:

Tweet

อีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้งที่เรื่องนี้กระตุ้นเตือนค.จำให้ฉันได้ฟื้นคืนสติ..ขอบคุณนะ (:

#5 By iN (124.120.14.40) on 2011-09-24 16:32

อืม...นั่นสินะbig smile Hot!

#4 By ลิงหกกะล้ม on 2011-03-05 22:23



อ่านแล้วมันตีบตันลำคอมากเลยค่ะ

Hot! Hot! Hot!

#3 By HineyHelsinki on 2011-03-05 21:48

อยากให้คนคนนึงได้อ่าน..

#2 By T-TOEY' on 2011-03-05 21:11

big smile

#1 By MB:) (58.9.232.33) on 2011-03-05 21:03